|
|
Hoofdpagina
I Nieuws I Inhoud I Redactie
I Publiciteit I Advertentie
I Abonnement I Site Map Historiek De
Serrist’ is geboren in 1944. En dat gebeurde als volgt : op het einde van de
oorlog van 1940-1945, verenigden zich enkele mensen uit Hoeilaart en Overijse
in het “Comité van Druiventelers”, wat een soort overkoepelende
organisatie was met onder meer leden van de “Unie der Belgische
Druiventelers” (een beroeps- groepering) en de “Serristen- gilde”. Zo
waren er uit Hoeilaart de onderwijzer Franz Smeets, Jerôme Erkens, Theodore
Vanderperren en Jos Derom. Uit Overijse vervoegden Jules Van Bever (inderdaad,
de broer van de latere pastoor), Gommaar Debontridder, Gommaar Denayer en
Robert Schimp het Comité.
Naast
deze problematiek, ontwikkelde het Comité ook een grote belangstelling voor
het vastleggen van de kwaliteitsnormen voor alle tuinbouwproducten en voor de
gecentraliseerde verkoopssystemen (dit is de voorganger van de veiling zoals
wij ze nu kennen). Er bleek dus nood te zijn aan informatie en dus begon men
stilaan te spelen met het idee van een informatieblad. Gommaar
Denayer besloot om dit te bespreken met Libert Loits. Deze man had namelijk in
1932 een drukkerij opgericht in Hoeilaart, op de Waversesteenweg. Libert Loits
had het diploma van onderwijzer, maar verkoos desondanks toch het beroep van
drukker zoals zijn vader Alfred Loits, boven een bestaan als leerkracht. Hij
begon met een Victoria degelpers en een eenvoudige papiersnijmachine. Een jaar
later, werd en Marinonipers in gebruik genomen en twee jaar later kocht men
een drukpers aan om druiveninpakpapier te vervaardigen. In
het begin had deze drukkerij dus niets te maken met ‘De Serrist’, tot
Gommaar Denayer Libert Loits aansprak en besloten aan het eind van 1944, om
drie informatieblaadjes te drukken. Deze werden kosteloos door de posterijen
bezorgd aan de druiventelers. Het informatie- blad werd “De Serrist,
wekelijksch onpartijdig vak- en inlichtingsblad voor 4200 Druiventelers’
gedoopt. Bij
de inzet van het nieuwe jaar 1945 werd er echter besloten om aan de
druiventelers te vragen een abonnement te nemen : 100 fr. voor een
jaarabonnement en een los nummer kostte toen 2,50 fr.
Een
eerste middel om de lekkere druif in het middelpunt van de belangstelling te
plaatsen, was een druivententoonstelling. Daarnaast publiceerde men ook de
verslagen over alle vergaderingen uit de streek rond deze problematiek en de
verslagen van de bestuursvergaderingen van de Serristengilde en de Unie der
Belgische Druiventelers. Elke zondag vergaderde men ijverig bij de h. Smeets
in de woonkamer. (Hij was de toenmalige voorzitter van de Unie en lesgever aan
de provinciale tuinbouwschool van La Hulpe). Vreemd
genoeg bleek het ergste probleem van ‘De Serrist’ het papier te zijn. Het
dagbladpapier mocht men namelijk enkel gebruiken om bestaande dagbladen op af
te drukken. Libert Loits loste dit echter op door ‘De Serrist’ op (groen!)
inpakpapier te drukken. In
1946 kocht de drukkerij een eerste linotype aan, waarmee men in plaats van de
teksten manueel letter per letter te plaatsen, men nu de teksten kon typen en
ze machinaal in loodlijnen smelten. In 1949 begon de drukkerij aan de verhuis
naar de huidige lokatie, namelijk de Koldamstraat. Samen met de verhuis, gaf
men De Serrist een nieuwe naam : “De Serrist. Het nieuws van de week”.
Zoals de naam al doet vermoeden, ging men nu niet enkel meer verslag
uitbrengen over ‘druivenzaken’, maar ook over de algemene nieuwts en de
sport uit de Druivenstreek. Dit bracht met zich mee dat men ook op zoek moest
gaan naar medewerkers die bereid waren om deze nieuws op te sporen. En dat er
in de juist verhuisde drukkerij plaats voorzien werd voor de redactie en een
bureel voor de ontvangst van de mensen die zoekertjes, publiciteit en teksten
brachten voor publicatie. In
1960 kocht de drukkerij een grote cilinderdrukpers aan, dat de mogelijkheid
gaf de kranten op een sneller tempo te drukken. Tien jaar later werd er de
eerste krantenrotatiepers gekocht om een groter aantal bladzijden en
steunkleuren te kunnen produceren. En in 1980 werd deze door een andere
krantenrotatiedrukpers vervangen waarmee men een vierkleurendruk
(kleurenfoto's) kon drukken. Maar dit gebeurde slechts zelden omdat het toen
heel kostelijk was. Einde jaren 80 deden de eerste computers hun intrede, en
in 1999 werden de eerste teksten en aankondigingen digitaal doorgestuurd naar
de redactie via internet.
|
Het
Comité hield zich bezig met het afhandelen van de problemen van de toenmalige
serristen. Zo was er bijvoorbeeld de problematiek rond de verdeling van de
gecontingenteerde grondstoffen, zoals cement en steenkool. (Ook na de
bevrijding bleven deze namelijk zeldzaam).
In
het begin rapporteerde “De Serrist’ alle beschikbare informatie over de
grondstoffenbedeling. Maar al snel verzorgde men ook propaganda ten voordele
van de Belgische druif met als slogan: “Parel der smakelijkste vruchten”.